E-literaci - pokoje współczesnej literatury pięknej

dodany przez Senior31 o godz. 09:06:48

Wiatr igra z twoją suknią.
Twe stopy pieści fala.
A biała mewa smutna,
w zmierzch szary się oddala.

Chłód okrył twoje dłonie.
Mrok wtulił się w twe włosy.
A oczy twe jak płomień,
gasną w obszarach nocy.

Raz jesteś, raz cię nie ma.
Dłońmi pozdrawiasz błękit.
I płyniesz ponad ziemią
jak mgła z białych gołębi.

O wróć się, wróć dziewczyno.
Uwierz zielonym falom.
Nie wszyscy w wodzie giną,
za tą błękitną dalą

Wróć się! Wiatr skrył się w mroku.
Przecież nie musisz odejść.
I nie giń dziś z mych oczu,
pozostań tu nad wodą.