E-literaci - pokoje współczesnej literatury pięknej

Był piątek 12 kwietnia 1996 r. Po półtorej godzinie ćwiczeń   z samego rana i po
zjedzeniu śniadania dopiero włączała cb-radio. Inaczej to ciągłe wywoływanie 
przeszkadzałoby jej w codzziennych obowiązkach, do którego
i tak już przywykła niczym do rutyny. 
Na eterze rozmawiali stali bywalcy.
O ksywkach: Dymsza ze Świdnika, Zygoś z Kaliny i  Rychu z
LSM-ów. Oni zawsze o tej samej porze od 5-tej do 7:30 rozmawiali z sobą w tym samym komplecie, więc Landrynka grzecznie wcięła się i przywitała z nimi.

-O szkoda, że wcześniej nie było ciebie Lauro z nami: odezwał się rozmówca z Kaliny.-A co takiego umknęło mojej uwadze? Zapytała dziewczyna. – Razem z nami
dłuższy czas nawijał wspólnie makaron na uszy nowy kolega z tej samej
okolicy co ja: odparł  Dymsza. – My już stare konie, więc wypadałoby
młodych z sobą zapoznać, żeby się zaprzyjaźnili ! Kto wie  może z tego
wyjdzie coś więcej?... Dodał Zygoś i spróbował wywołać tajemniczego
nieznajomego.  – Iwo, Iwo ze Świdnika!!! Iwo, Iwo ze Świdnika!!!- Jest
Iwo!!! Padła gdzieś z oddali w szumach odpowiedź. 
–To dobrze, że jeszcze
jesteś, bo chciałbym ci przedstawić naszą koleżankę z cb-radia
Landrynkę. Landrynko przedstawiam ci nowego rozmówcę, Iwo we własnej
osobie. Dziewczyna niczego nie spodziewając się nie wiedziała co
odpowiedzieć. Niedawno co zerwała z chłopakiem, bo zapowiadał się po 3
tygodniach ich wspólnej  znajomości „damskim bokserem”.
 Z Mirkiem
zapoznała ją pewna znajoma o ksywce Delicja, był u niej i udostępniła mu
mikrofon ze swojego odbiornika cb do pogawędki z Landryną. Właściwie to
chciała ich za wszelką cenę wyswatać nawet  uwielbiała się tym
zajmować. Później zaczął do niej przychodzić prawie, że co dzień. Owszem
na samym początku tych spotkań było fajnie, oboje coś nowego o sobie
samych się dowiadywali wspólnie, bardzo dużo rozmawiając sam na sam ze
sobą. 

Po tygodniu tego widywania się Laura pierwsza odczuła ze strony
Mirka, że coś zaczyna się psuć między nimi. Chłopak wobec niej stawał się coraz
bardziej  opryskliwy, narzekał wciąż na swoich bliskich w domu. Miał im to za złe , że nikt się nie interesuje nim, matka wpatrzona jest w przyrodnie jego rodzeństwo. Ojczym traktował go za darmozjada i lenia, wyganiając go z własnego domu. Nie miał się gdzie podziać. Przychodził nie raz i pokazywał Laurze swoje pocięte żyletkami ręce, coraz częściej wspominając o samobójstwie.