E-literaci - pokoje współczesnej literatury pięknej

dodany przez kris73 o godz. 15:27:14

      Antoni urodził i wychował się na wsi. Nie lubił się uczyć, więc zaraz po szkole podstawowej podjął pracę zawodową. Przyuczył się do zawodu murarza. Zresztą wszystkie prace szły mu jak z płatka, pracował też w rzeźni i na tartaku. Lubił sobie wypić z kolegami, a potem wsiadał na swój rower i spieszył do domu.
      W domu czekała na niego matka. Miał jeszcze starszego brata i siostrę, ale oni usamodzielnili się i przeprowadzili do sąsiedniej wioski.
      Mężczyzna uwielbiał jazdę na rowerze, zwłaszcza po pijanemu. Uważał siebie za „króla szosy” i twierdził, że każdy samochód, powinien mu ustępować pierwszeństwa.
      Oczywiście, jego wybryki na szosie, musiały mieć jakiś finał. Któregoś dnia został potrącony przez nadjeżdżające auto, które nie ustąpiło mu pierwszeństwa.
      Antoni w ciężkim stanie został przetransportowany do szpitala, groziła mu amputacja nogi. Jednak lekarze robili wszystko, aby znów przywrócić mu sprawność. Po upływie jakiegoś czasu, przetransportowano go do kliniki, przeszedł tam skomplikowaną operację zmiażdżonej nogi. A potem nastąpiły miesiące rehabilitacji. Jednak mężczyzna pozostał kaleką na resztę życia, bo noga po wypadku była krótsza.
      Jego życie zostało naznaczone cierpieniem, towarzyszyły mu częste bóle. Matka robiła, co mogła, aby syn nie załamał się po wypadku. Chodził bowiem o kulach, a potem podpierał się laską.
      Życie straciło dla niego sens. Rozmyślał, że lepiej by było dla matki, i pozostałej rodziny, aby odszedł na zawsze. Czuł się niepotrzebnym balastem, którym trzeba się opiekować. Jednak potrafił już za pomocą laski, poruszać się i chodzić na spacery. Brakowało mu tylko jazdy na rowerze, ale ta była w tych okolicznościach niemożliwa.
      W sąsiedztwie mężczyzny i jego matki mieszkało młode małżeństwo. Byli rok po ślubie i wychowywali maleńką córeczkę. W domu oddalonym o sto metrów dalej, mieszkała matka dziewczyny, często składając młodym wizyty.
       Pewnego dnia, dziewczyna jako początkująca matka, nie zwróciła uwagi na swoją maleńką córeczkę, gdy ta po karmieniu, zaczęła dusić się pokarmem.
       Antoni słysząc krzyk sąsiadki, pospieszył do niej zobaczyć, co się stało. Dziewczyna zawołała, aby sprowadził pomoc do duszącego się dziecka.               
        Mężczyzna podpierając się laską, pokuśtykał po matkę dziewczyny. Ta natychmiast przybiegła i zmusiła niemowlę do wymiotów. Pomoc przybyła niemal w ostatniej chwili, bowiem dziecko już siniało.
        Radość z uratowania dziewczynki była ogromna, kobiety ugościły Antoniego, w podziękowaniu za jego bohaterski czyn. W całej okolicy zrobiło się głośno o wydarzeniu. Ludzie zaczęli z szacunkiem odnosić się do kaleki, który odzyskał wiarę w siebie i chęć do dalszego życia.