E-literaci - pokoje współczesnej literatury pięknej

dodany przez kris73 o godz. 14:06:28

     Historia, którą tu opiszę, wydarzyła się na zapadłej polskiej wsi, podczas minionej wojny. W skromnej chacie mieszkała Maciejowa. Wychowywała ona samotnie syna. Mąż zginął w partyzantce podczas akcji zbrojnej. Jedynym skarbem miejscowej ludności, były kozy i krowy, które karmiły ubogich wieśniaków.
    Chaty, pokryte były strzechą, jednak zapewniały bezpieczne schronienie. Latem przed słońcem  i deszczem, a zimą przed mrozem i śniegiem.
     We wsi oprócz dzieci w różnym wieku, pozostały tylko kobiety, które musiały borykać się z trudnościami dnia powszedniego i gospodarowaniem. Więksi chłopcy, wypasali stada krów w pobliskich lasach. Często nie wracali na noc. Żywili się jagodami i świeżo wydojonym od krów mlekiem. Ich zabawy polegały na zbieraniu niewybuchów i detonowaniu ich w pobliskiej żwirowni. Często dochodziło do tragedii. Kiedyś Stefkowi od Fornalczyków mina urwała nogę. Kiedy indziej, jego kolega stracił wzrok.
       Chłopskie dzieci, jednak niewiele sobie z tego robiły, był to bowiem zwyczajny element ich życia, pełnego przygód i niebezpieczeństw. Kobiety natomiast, zostawały w domu, trudniąc się pracami gospodarskimi, oraz wychowywaniem młodszych dzieci.
    Maciejowa dobrze dbała o swojego syna Janusza, który miał już pół roku. Karmiła jak należy i szczyciła się nim przed pozostałymi kobietami. Mówiła, że w przyszłości, wyrośnie z niego dzielny partyzant.
    Chłopcu od początku jego życia nie obcinano włosów, skleiły się one i utworzyły kołtun. Matka wzięła więc nóż, odcięła dziecku kołtun i wyrzuciła na kupę obornika.
     W nocy, dziecko dostało wysokiej gorączki i trzęsły nim dreszcze. Zrozpaczona matka, nie wiedząc co począć, pobiegła na drugi kraniec wsi do chaty miejscowej zielarki.
     Wprawdzie pora była już późna, ale znachorka nigdy nie odmawiała nikomu pomocy. Widząc w jakim stanie jest dziecko, delikatnie obejrzała całe jego ciało, także i głowę. Zapytała matkę, gdzie podział się kołtun z głowy chłopca?
      Matka odpowiedziała, że obcięła go nożem i wyrzuciła w obornik. Znachorka natychmiast poleciła odnaleźć kołtun i przynieść go do chaty.
      Maciejowa wybiegła na zewnątrz z lampą naftową i przeszukała każdą garść obornika. Na szczęście kołtun był nietknięty. Zielarka chuchnęła w ręce, przyłożyła kołtun do głowy dziecka, owinęła szmatami i nakazała poić wodą z mlekiem.
       Następnego dnia wszystko wróciło do normy, chłopcu minęła gorączka, ustąpiły dreszcze, kołtun ponownie wrósł w jego włosy, darząc zdrowiem i siłami na dalsze lata.