E-literaci - pokoje współczesnej literatury pięknej

dodany przez scholarus o godz. 21:30:21

      „W kiepskim świecie, kiepskie sprawy” – wybrzmiewa prawda z kultowego już niemal (jakkolwiek wielce wyświechtane to pojęcie: prawie jak „gwiazda” na firmamencie polskiej telewizji, której przez żadną lunetę nie wypatrzysz) serialu „Świat według Kiepskich”. I jakkolwiek przesada, wręcz groteskowa niekiedy, i odrealniona, zgoła fantastyczna rzeczywistość w kolejnych jego odcinkach się pojawia, to odkrywa on pewną prawdę o ludzkich charakterach i naszej siermiężnej rzeczywistości. Wszystko tu wyolbrzymione, przesadne, ale przecież tak postępowali i wybitni twórcy, zwłaszcza autorzy komedii – przesada miała służyć napiętnowaniu, wyrazistemu ukazaniu osób i stanu rzeczy. Ten sympatyczny w swej antypatyczności bezrobotny kreator akcji Ferdek Kiepski to nasz narodowy chłopski filozof, cwaniaczek i truteń piwożłopny, którego moc pomysłów na dorabianie się odpowiada nieujarzmionej sile nieróbstwa. Syn Ferdusia, Walduś Kiepski, o inteligencji przeciętnego szympansa, poczciwości i naiwności wybitnej oraz śmiechu permanentnym, pozostaje z ojcem w dobrej komitywie, czasami w sporze, ale nadaje na podobnych falach. Nieodżałowana babka Kiepska, przezabawnie zdziecinniała, potrafi śmiesznie podsumować swoich bliskich i świat – podobnie jak listonosz, pan Edziu, sypiący wierszami jak z rękawa. Staroświecka niczym kopcąca lampa naftowa w świecie elektryczności babka wprowadza dodatkowe efekty humorystyczne i kontrast z męską częścią rodziny Kiepskich. Podobną nieco rolę spełnia Mariolka Kiepska, która ma kontakt z nowoczesnym młodzieżowym światem, szkołą, „niekiepskim” stylem bycia i życia. Halina Kiepska to jedyna pracująca osoba w rodzinie, jako pielęgniarka zresztą słabo zarabiająca, nastawiona krytycznie do nieróbstwa męża, ale też mająca z nim trwałą nić porozumienia.
            Boczek, Paździoch z żoną, listonosz Edziu, pokazujący się od czasu sąsiedzi czy pojawiające się w różnych odcinkach osoby (często grają je znani aktorzy) to konglomerat postaci, różnych oryginałów skreślonych przesadnie grubą kreską. Ale to wszystko świetnie się sumuje, bawi: „śmieszy, tumani, przestrasza”, a widz pozwala sobie na ten beztroski luz, zabawę (bez usiłowania wpisania w postacie i zdarzenia prawdopodobieństwa), oderwanie się od rzeczywiści (często też siermiężnej, tylko  nieco inaczej). Sympatyzuje z tymi postaciami, bo są od niego gorsze, głupsze, mniej zaradne itd.
            Świetne aktorstwo, idealne dopasowanie do ról aktorów bardzo dobrych i znanych (jak Andrzej Grabowski, Ryszard Kotys, Krystyna Feldman) i charakterystycznych w swej pospolitości (Marzena Kipiel-Sztuka, Bartosz Żukowski czy Dariusz Gnatowski) sprawia, że rozrywka staje się świetna, osobowości naturalne, zróżnicowane, zabawne w różny sposób. Tak – lubię Kiepskich. Nawet jak według niektórych to kiepsko o mnie świadczy.