E-literaci - pokoje współczesnej literatury pięknej

dodany przez scholarus o godz. 13:35:15

Jak wam się kojarzy wyraz „szkoła”? Czy tak jak dzieciom - to znaczy nie najlepiej? Wszak już samo stwierdzenie „dać komuś szkołę” nie kojarzy się najlepiej. Wywodzi się ono chyba zaś z tych dobrych czasów i tradycji szkolnictwa, kiedy to kara cielesna służyła poprawie krążenia krwi, a co za tym idzie pobudzeniu organizmu do pracy. Drobna niesprawiedliwość związana z takim uogólnianiem metod „szkolenia”, czyli nauczania i wychowania, jest mało istotna, zważywszy na przekonanie o skuteczności tego typu zabiegów dydaktycznych. Ba, można by wyczuć w przytoczonym powyżej stwierdzeniu nutkę podziwu dla takiej lekcji „kultury fizycznej”. Chodzi tu oczywiście o zastosowanie środków fizycznego (tj. cielesnego) przymusu dla nauczenia (bądź wymuszenia) kultury. Był to bowiem głównie środek wychowawczy, który mobilizował do nauki i do uważania na lekcji, dodatkowo zastępując masaż i znęcanie się nad ciałem w postaci rozmaitych śródlekcyjnych ćwiczeń gimnastycznych - jak to się dzieje współcześnie. Pośrednia skuteczność owej drogi wychowawczej przez tyłek do rozumu była zasię wprost proporcjonalna do zalecanej i stosowanej „nasercowo” drogi: przez żołądek do serca. Ale w wymiarze dzisiejszym ów zabieg leczniczo-uduchawiający staje się anachroniczny i nie używany. Dawać szkołę znaczy tyle co dawać się komuś we znaki i ma mniej pozytywny wydźwięk niż kiedyś. Poza tym to taką szkołę częściej daje młodzież nauczycielowi niż odwrotnie. Uczeń, jako osoba wszechstronnie chroniona, ma wszelkie prawa i możliwości, aby zapobiec ochronie nerwów nauczyciela i jego zadowoleniu z pracy. Obecnie nauczyciel cieszy się już tylko z pracy, tj. z tego, że ją ma, natomiast z efektów tej pracy, z płacy i z faktu „powołania” do zawodu traktowanego jako powołanie cieszy się znacznie mniej. Owo „znacznie mniej” zostało tu użyte zamiast określenia „wcale” tylko dlatego, że lepiej brzmi. Uczeń traktuje naukę najczęściej „zdrobniale” i pieszczotliwie jako „nauczkę” - to jest karę od dorosłych za młody wiek oraz źródło zbytu dla bzdurnych książek. Na takich książkach zarabiają rozmaici „nauczeni” ściągając pieniądze od zarabiających „właścicieli dzieci”. Zarabiają oni - w innym sensie - także od uczniów, którzy życzą im „wszelkiej pomyślności” za szczęście czytania i wkuwania tych mądrości „zakutych” w słowa.
            Szkolne wychowanie zmierza do tego, aby wyrobić u ucznia odpowiednie zachowanie, które jest „notowane” w rozmaitych szkolno-urzędowych papierzyskach i obwieszczane rodzicom ku przestrodze. Ale uczeń rozumuje inaczej i przyjmuje strategię „zachowania się” (lub „uchowania się”) od wychowania. Właściwe zachowanie się kojarzone zaś bywa z działalnością „zachowawczą” - a więc konserwatywną i anachroniczną. Dodatkowo zaś bierny opór ucznia przed szkolnymi zabiegami nauczycieli podsycany jest przez praktykę życia polityczno-społecznego, które wykazuje jednoznacznie, że największą szkołę dają wszystkim ci, którzy są nią najmniej skażeni. Wskutek tego zaś, logicznie rozumując, największą szkołę i nauczkę (czyli efekt wychowawczy) daje uczniowi bycie poza szkołą - czyli wakacje. Których to - w pełni udanych- szkolącym i szkolonym życzę.